بسم الله الرحمن الرحیم
اشعار علیرضابیاتانی 
قالب وبلاگ
سال 1392 سال حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی را سالی علوی و فاطمی برای همه تان از حضرت حق مسئلت می کنم.

نمی شود به هلاکت دچار،وادی ما            چرا که سید علی رهبر است و هادی ما

نشان عشق به مولای بابصیرتمان              حماسه های سیاسی و اقتصادی ما...

                                            *****

به هوشیاری مولای خویش می نازیم           برای سیدعلی تاهمیشه سربازیم

حماسه های سیاسی و اقتصادی را           به امر نافذ او عاشقانه می سازیم

[ شنبه 1392/01/24 ] [ 15:10 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                        التماس قدیمی

شده هوای تو در صحن این غزل؛جاری           هوای تو که خودت یک سبد غزل داری

تویی که مادر یک خانواده از عرشی             حسن,حسین و زینب؛چه بیت پرباری

قلم به دست دلم بود و این غزل رو شد         من و سرودن ازتو؟چه کار دشواری!!!

فضای ذهن من از یادتان معطر شد              شبیه خرمن گل یا دکان عطاری

شده است ورد زبانم همیشه یازهرا             به غیر نام تو برلب نمانده گفتاری

غزل غزل زتو گفتند و باز مجهولی                 خداکند که ز اسرار پرده برداری

به ذهن چندصباحی خطور کرده که کاش       میان روضه بمیرم اگر تو بگذاری

بزرگ کرده مرا نان سفره ات مادر                 تو نان و عشق به من داده ای؛سزاواری

که طبع بی ثمرم را به پایتان ریزم                 برای شیعه ی حیدر تو مادری؛آری!

من و سری که به درگاهتان فرود آمد            و التماس قدیمی؛نیاز هرباری

نمک به جای خودش مادرم ولی تو به من       مدینه و نجف وکربلا بدهکاری

تمام همت من جلب یک عنایت تو                نداشته و ندارم به هیچ کس کاری

عنایت تو که یک لحظه اش؛به حضرت حق      میان شیعه و دوزخ کشیده دیواری

تویی بهشت پیمبر؛گل رسول تویی               توهم برای پدر مادری و هم یاری

پیام آور رحمت خوشا به احوالت                  چه یاوری!چه بهشتی!چه مادری داری

برای وصف چنین گوهری مدام از عرش          سبد سبد غزل ناب و تازه می آری...

[ دوشنبه 1391/06/13 ] [ 12:4 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
دلم شکست ؛دوباره هوای دلبر کرد              حضور دلبر خودرا دوباره باور کرد

دلم به رسم ادب رو به سوی حیدر کرد          فضای ذهن مرا یاد او معطر کرد

                             به نام نامی مولا دوباره مست شدم

                             برای گفتن از او قلم به دست شدم

قلم به دست گرفتم,ز عشق بنویسم           شکسته بسته و با رمز عشق بنویسم

امان دهید که من هم ز عشق بنویسم         کنون نه؛بلکه دمادم ز عشق بنویسم

                               خدانموده مرا خلق تا علی گویم

                              که یا,علی بنویسم و یا,علی گویم

به روی سینه من حک شده است نام علی    وجود داشت ز روز الست نام علی

به جز خدا سبب هرچه هست نام علی        غرور قافیه ها را شکست نام علی

                           برای وصف علی شعر و واژه لازم نیست

                       "علی,علی است" تمام سروده ها ضمنی است

علی که خلق نشد جز نبی از او بهتر            و گفت فاطمه بنت اسد به او حیدر

خدای عزوجل هم اگر کنی باور                   صراحتا به علی گفت نفس پیغمبر

                          علی, یلی که همیشه میان معرکه بود

                            میان معرکه نه؛آسمان معرکه بود

فقط علی است خلیفه برای پیغمبر               فقط خلیفه نه؛صاحب لوای پیغمبر

نگاه کن به حدیث کسای پیغمبر                 علی کجاست کسی ماسوای پیغمبر

                              درون خانه او جا نداشت غیر علی

                            چرا که فاطمه همتا نداشت غیرعلی

برای وصف شما ای امام پاکی ها                چگونه از تو بگویم؛ نگویم از زهرا

برای عرض ارادت به حضرت مولا                  مدام زمزمه کردیم نام زهرا را

                              به نام نامی مادر به آخر آمد شعر

                          بدون فاطمه چنگی به دل نمی زد شعر...

[ دوشنبه 1391/03/15 ] [ 14:24 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
دل ما بی تو آقا سرد و بی جان بود              جهان با این فراخی بی تو زندان بود

تمام قلبها بشکسته از هجران                    دل ما هم ز هجران تو آقا؛زارو نالان بود

جهان از غصه و ماتم دگر پشتش خمیدآقا      برایش دیدن یک لحظه رویت همچو درمان بود

تمام عمر را چشم انتظار دیدنت بودیم           و امید همه فرخنده روز نیمه شعبان بود

تمام عاشقان کوی تو هر دم                      برای وصل بی تاب و دل عشاق گریان بود

جهان بی فروغ و خفته در شبهای ظلمانی    دگر بی جان و بی احساس و از هجر تو ویران بود

                                               *********

ولی اکنون که از نور تو عالم گشته نورانی      دگر دلهای ما بر خوان احسان تو مهمان است

ای نور خدا؛منجی انسانهای سرگشته         دگر دنیا پر از نور و امید و عدل و ایمان است...

[ دوشنبه 1391/03/01 ] [ 15:26 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
سال 1384 یعنی زمانی که حقیر کلاس سوم دبیرستان بودم و با عالم شعر و ادبیات هم بیگانه؛فراخوانی داده شد با عنوان "جوانان نویسنده و نویسندگان جوان" در قالب شعر و مقاله و داستان و ...

یکی از موضوعات این فراخوان توصیف دنیای پس از ظهور بود،یعنی باید فرض می کردی که حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف ظهور فرموده اند و به تناسب هنری که داشتی آن را به نظم یا نثر در می آوردی یا مقاله ای در این باب می نوشتی.

حقیر هم با وجود اینکه از شعر و شاعری چیزی نمی دانستم به واسطه ی علاقه ای که به این عالم داشتم دست به قلم شدم و چند شعر که مجموعا 100 بیت می شد را سروده و به فراخوان فرستادم.

الان پس از گذشت 7 سال تصمیم دارم آن اشعار را هر چند از لحاظ فنی بسیار ضعیف هستند در وبلاگ قرار دهم.به هر حال ورود من به این وادی با همین اشعار آغاز شده است...

[ دوشنبه 1391/03/01 ] [ 15:17 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                               صداي روضه شيب الخضيب

دلم هوایی کرب و بلا شده آقا                       گریستم و زجنس طلا شده آقا
دوباره بر غمتان مبتلا شده آقا                       و راز گریه من برملا شده آقا
میان روضه تان عطر گریه می آید                    صدای ناله افلاک هم که می آید
وروضه،روضه 6ماهه است واویلا                    گرفته حرمله تیری به دست واویلا
سه شعبه تیر به حنجر نشست واویلا             نشان دهد به چه کس ناز شست واویلا
رباب مژده که سیراب گشته اصغرتو                فدای همسرتو؛نه،فدای رهبر تو
چه محشری شده در خیمه های حق برپا        نشسته بر دل زینب تمام ماتم ها
و دختری که صدا می زند"عطش؛بابا"             و مشک های بر از تشنگی و کرب و بلا
عدو شود ز تو سیراب و کودکان بی تاب؟         ز تشنه کامی اهل حرم حیا کن آب
دگر نمانده دلی که نگشته بارانی                 چقدر هم شده اینجای روضه طوفانی
فضای مجلس ارباب هم که می دانی             عجیب نیست بگیرد چنانچه قربانی
حسین گفتم و از عرش ناله ای آمد                صدای گریه طفل سه ساله ای آمد
حسین مانده و آن نانجیب می آید                 صدای روضه شیب الخضیب می آید
زخیمه ناله امن یجیب می آید                       و"عطر یاس" خدایا عجیب می آید
و خواهری که دوان سوی قتلگاه آید                گهی به پا دود و گاه با سرش شاید

                                                 ******
از این به بعد به اهل حرم پرستاری                 برو که یک سفر سخت پیش رو داری
مباد نزد عدو خواهرم کنی زاری                     تو دختری علوی زاده؛بنت کراری
برای دربدری زینبم مهیا شو                           نظاره می کند این صحنه را عدو؛پاشو
ز سوگواری زینب قد قلم خم شد                    که روضه،روضه مظلومه محرم شد
گمان نکن که فقط انس غرق ماتم شد             اگر غلط نکنم ماورای ما هم شد
امان ز قلب عزادار زینب کبری                         در این سفر ید حق یار زینب کبری
[ سه شنبه 1391/02/26 ] [ 9:54 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
سال 1391 سال"تولید ملیءحمایت از کار و سرمایه ایرانی"بر عاشقان ولایت مبارک...

سیدعلی ای رهبر آگاه و عرفانی              تو رهبر ما تا قیام عشق می مانی

ما با اطاعت از تو می مانیم تاآخر              حامی سرمایه و کار فرد ایرانی

                                             ***

داریم اگر ما با ولایت عهد و پیمانی            لبیک باید گفت بر این مرد نورانی

آری؛حمایت می کنیم ای رهبر خوبان         از کار و از سرمایه ی ایران و ایرانی

[ چهارشنبه 1391/01/09 ] [ 12:22 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                 شمس الشموس

یاثامن الحجج به امید نگاه تو                  دل راسپرده ام به حریم پناه تو

صدها سلام خاصه بر روی ماه تو            از این گدای بی هنر روسیاه تو

                         من از ازل گدای تو بودم وهمچنان

                      برسینه ام مدال گدایی است,بی گمان

اصلا محبت تو عجین است بادلم             از مشهدتو فاصله ای نیست تا دلم

می لرزد از تلاطم نقاره ها دلم               به به!چقدر با تو شده باصفا دلم

                        مدفون به ارض طوسی و از خانواده دور

                        ساقی مباد یک نفس از جام باده دور

دستم بگیرحضرت سلطان؛امام عشق       تکبیر گفته ام به هوای قیام عشق

چیزی نمانده پر بزنم تا مقام عشق           وقتی که می شود غزلم همکلام عشق

                        زیباترین سروده ی هستی است مشهدت  

                               ترکیب بند پنجره فولاد و گنبدت

مرغ دلم هوایی مشهد شدو پرید             دلتنگی ام برای تو بی حد شدو پرید

از کوره راه حادثه ها رد شد و پرید            دل؛بی خیال فاصله شاید شد و پرید

                        اشکی به روی گونه نشست و چکید و بعد...

                            یک "السلام"بر لبم از دل دوید و بعد...

دست نوازشی که کشیدی تو برسرم        دیدم ضریح پاک تو را در برابرم

آقا! من خراب کجا و کجا حرم؟؟!!!            ای کاش از این مکاشفه سر در بیاورم

                         ای آیه های یوسف و اخلاص و نور ،تو

                          والشمس تو ؛کوثر و لقمان و طور،تو

شمس الشموسی وحرمت آسمان من        وصف تو را چگونه بگوید بیان من؟

ای حجت رئوف خدا؛ مهربان من                 شکرخداکه عشق شما شد از آن من

                         این بی قراری دلم اصلا عجیب نیست

                        جز اهل بیت؛هیچ حبیبی حبیب نیست...

[ دوشنبه 1390/11/10 ] [ 17:6 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
از آن غم جانسوز چهل روز گذشت            باناله و افغان و جگرسوز گذشت

هفتاد و دو غم پشت زمین را لرزاند           یک قرن از آن شام و از آن روز گذشت

حق داند و بس که در چهل روز چه بر        آن زینب غمدیده ودلسوز گذشت

زینب؛چه کشیدی تو در این داغ فراق         یک قرن برایت؛نه چهل روز؛گذشت/

                                                                سروده شده در اربعین 1386

[ جمعه 1390/10/23 ] [ 18:45 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
یا باقرالعلوم نگاهی به ما نما                 درد دل شکسته ما را دوا نما

دردانه ی "نگین عبادت کنندگان"            دستم بگیر وبهر صلاحم دعا نما

روزجزا که روز غم وحسرت من است       لطفی کن و شفاعت از این بینوا نما...  

شهادت پنجمین منبع فیض و رحمت الهی؛

آخرین بازمانده ی عاشورا,امام محمد باقر علیه آلاف التحیت والثناء

بر محبان اهل بیت تسلیت باد.

[ پنجشنبه 1390/08/12 ] [ 23:17 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                             گدای حرم

عمری دلم زائرسرای این حرم بوده                    اصلاً حیات من برای این حرم بوده

هر مستجاب الدعوه ای را دیده ام،روزی             نه؛بلکه عمری را گدای این حرم بوده 

احساس من می گویداین خورشید هم انگار        در حسرت گنبدطلای این حرم بوده

با"یاحسین بن علی"واردشو،ذکری که               ذکر علی موسی الرضای این حرم بوده

اینجا دوباره می شود درد دلم آغاز                    بااینکه در دارالشفای این حرم بوده

این گریه هایی هم که دارم می کنم شاید         تاثیر صحن باصفای این حرم بوده

یا اصلاً این دریای مواج دلم شاید                      از گریه های های هایِ این حرم بوده

هرکس زیارت کرده سالار شهیدان را                 از روضه های کربلای این حرم بوده

جامانده قلبم در یکی از صحن ها اما                 یادم نمی آید کجای این حرم بوده

درصحن گوهرشاد یادر صحن جمهوری               اصلا گمانم جای جای این حرم بوده

دارم امید اینکه روز محشر کبری                      گویند او هم مبتلای این حرم بوده

با اینکه استحقاق دوزخ دارد این بنده                اما وجودش آشنای این حرم بوده

دستم بگیر ای"پیشوای مهربانی ها"                دستی که بر دیوارهای این حرم بوده...

                16 مهرماه 1390 ؛دهه ی کرامت؛2روز مانده به میلاد امام مهربانی ها

[ شنبه 1390/07/16 ] [ 14:49 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
"گلبرگ یاس"

آن روز درب خانه ی مادر شکسته بود            او پشت در،مدافع حیدر نشسته بود

یک سوی خشم وشعله وهیزم،سوی دگر      مادر ولی نه مثل همیشه؛شکسته پر

گلبرگ یاس زخمی مسمار دیده ای؟            یاس کبود از در و دیوار دیده ای؟

لرزیدعرش،کینه ی دشمن که جان گرفت       خورشید روضه خواند ودل آسمان گرفت

مادر اسیر در ، پر نامرد کوچه ها                 دلگیر و بی فروغ و چه پر درد ،کوچه ها

این"کوچه ها"به روی من آوار می شود          وقتی کنار قافیه تکرار می شود

مادر اجازه هست از اینجا به بعد را               طوفان به پا کنم وهیاهوی رعدرا

تا شعله های سرکش این درب سوخته         این درب با لگد به شما گشته دوخته

شال عزا و چادرتان را رها کند                     بازویتان نسوخته باشد؛خداکند

ای کاش شعله های در و میخ و پیرهن          آرام گیرد از قطرات سرشک من

هر چند سیل اشک امانم نمی دهد             این اتفاق رخ به گمانم نمی دهد

در مجلس عزای تو طوفان به پا شده            دلها عجیب راهی آن کوچه ها شده

آتش زده سرودن این شعر جان من             جبریل هم ز ماتمتان گشته سینه زن

بایاد پهلوی تو "قلم"ضجه می زند                حتی"ردیف"و"قافیه"هم ضجه می زند

شام وداع،دفن شبانه،غم علی                   اِستُرجِعَت وَدیعه ی ختم رسل،ولی...

از هجر یاس دیده ی مولا نمور بود                ای یارمهربان علی،رفته ای چه زود

تو اُم زینبی،به خدا می سپارمت                 ای دختر نبی،به خدا می سپارمت

                                                                                 تیرماه 1390

[ سه شنبه 1390/04/28 ] [ 20:26 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                 * صلی الله علی الباکین علی الحسین*

                                                  روضه

عمری است با عنایتتان گریه می کنم                      با روضه های مادرتان گریه می کنم

وقتی میان روضه به گودال می رسم                       با اشک های خواهرتان گریه می کنم

گریان برای ساقی لب تشنه،مشک هم                   با مشک بر برادرتان گریه می کنم

گاهی برای آن سربالای نی،گهی                          بر زخم های پیکرتان گریه می کنم

هر وقت روضه،روضه ی6ماهه می شود                   باروضه خوان هیئتتان گریه می کنم

اصلا چگونه اشک نریزم برایتان                              من که مدام با غمتان گریه می کنم

حس می کنم میان حرم ایستاده ام                      هروقت پای بیرقتان گریه می کنم

گر دست من رسد به شما می نهم ز درد               سررا به روی دامنتان؛ گریه می کنم

من راحسین زائر شش گوشه می کنی؟                من که برای اکبرتان گریه می کنم...

یک تکه از بهشت خدا می شود دلم                   هر وقت با زیارتتان گریه می کنم

عمری است گشته مرغ دلم مبتلایتان                    تنها نه در محرمتان گریه می کنم

                                                                                   اردیبهشت ماه1390


[ سه شنبه 1390/02/27 ] [ 12:4 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
سال ۱۳۹۰ که توسط مولا و مقتدایمان حضرت امام خامنه ای (مد ظله العالی) سال جهاد اقتصادی نامگذاری شد بر همه ی ولایتمداران مبارک...

برضد ولایت اتحادی شده است                     ای اهل ولایت چه جهادی شده است!

سید علی خامنه ای امر نمود                    هنگام "جهاد اقتصادی"شده است

                                             ******

باید زجهاد وجنگ یادی بکنیم                       هنگام جهاد است،جهادی بکنیم

فرمود امام خوبمان خامنه ای                   وقت است،"جهاد اقتصادی"بکنیم

                                            ******

تو خود ز اهالی جهادی آقا                           اسطوره ی صبر واجتهادی آقا

آماده ام ای امام من٬جان برکف                    از بهر"جهاد اقتصادی"٬آقا

[ پنجشنبه 1390/01/04 ] [ 18:32 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
               "تقديم به بانوي آسماني،حضرت فاطمه معصومه سلام الله عليها"                                      

                                          بهشت امن من

دوباره بد شده حال و هواي من،بانو                  سلام حضرت مشكل گشاي من،بانو

مراكه آمده ام خسته وشكسته،ببخش              براي لرزش دست و صداي من،بانو

خودم نيامده ام،نه ،نمي توانستم                     كشانده سوي تو من را خداي من،بانو

غريبه نيستم،اين صحن آسماني تو                   بهشت امن من است وسراي من،بانو

دوباره دست نيازم به سوي توست،بگير              برات كرب و بلايي براي من،بانو

خدا نياورد آن روز را كه بي تو شوم                   جدايي ز تو،عظمي بلاي من،بانو

چه افتخار بزرگی است اینکه گهگاهی               مرا خطاب کنی"ای گدای من"،بانو

دوباره گم شده ام در خودم،دعايم كن               نگاه کن به من،اُختُ الرضاي من،بانو

ضريح عرشي تو آشناست با غم من                 گلايه مي كند از گريه هاي من،بانو

دوباره آمدم و غرق در ستاره شدم                   ستاره مي چكد از گونه هاي من،بانو

دوباره  آمده  بودم بمانم  اما حيف                    حريم قدسي تو نيست جاي من،بانو

نبود درد دلم لايق تو ، مي دانم                        بزرگوار؛ببخش اين خطاي من،بانو

                                                                               چهاردهم اسفند ماه 1389


[ شنبه 1389/12/14 ] [ 20:28 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
امشب دوباره ماه از لابلاي انگشتان نمورم بر روي سنگفرش دلم مي چكد وفضاي خيالم

پر مي شود از عطر نگاهت كه تفكر مرا نوازش مي دهد و ستارگان،چشمان تو را به افق

نيايش مي خوانند تا شايد ساعت شماته داري پيدا شود كه خواب زنگار گرفته ي دلت را

در كنار جاده بي انتهايي تعبير كند.

نمي دانم در سروده هايم چرا تا به لطافت دستانت مي رسم طبع شعرم تر مي شود از

طراوت غزلواره اي كه بغض ترانه ام را مي شكند.انگار ضربان احساسم را كبوتري كه روي

پرچين خيالم نشسته نمي شنود.نمي دانم؛شايد اين كبوتر پيغامي باشد از سوي چشمان

تو براي دستان خالي ام،براي تسكين درد جدايي ام،يا حتي براي آنكه بدانم هنوز نبض ترانه

تنهايي ام به دست توست.نمي دانم كدامين طلسم تو را در كوچه پس كوچه هاي شعرم

رها كرد تا خوابي را كه در سايه درخت تنهايي ام ديده بودم تعبير شود.

شايد سكوت تلخ شعرم لطافت نگاهت را بيازارد يا حتي بيدار كند احساس به خواب رفته ات

را در ميان نسيمي كه دستانت را نوازش مي دهد و شايد دستان تو مرا به ياد غريبه اي

بيندازد كه در لابلاي صفحات بي كسي اش چند برگي نيز جنون به چشم مي خورد و نگاه

من سالهاست كه محزون است و جنون اشك هايم را به دوش مي كشد...

[ دوشنبه 1389/12/09 ] [ 23:53 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
شب بود و سکوتی به پهنای ابدیت و قاب عکس نگاهت که به دیوار شیشه ای دلم آویخته

شده بود،انگار آسمان نیز غم بی تو بودن را در بغض ابرهایش پنهان کرده بود زیرا نغمه جدایی

را در پس پلک های نمناکش احساس کردم و هنوز تلنگری را که لبخند چشمانت به بلور

احساسم زد،به یاد دارم.هنوز به یاد دارم که چگونه غزل تنهایی ام را با قافیه چشمانت

آراستی و پلک هایم را به ابری که گویا چون دل بارانی ام،بغضی بلورین در گلو داشت گره

زدی تا ببارد و لبریز شود از آرامشی که هق هق شبانه ات را به یادم می آورد ودستان

خسته ام را به نسیم بهاری می سپارم تا شاید نشانی از طراوت نگاهت بیابد و پیغام

دل شکسته ام را به غزلی که در کوچه پس کوچه های جنونم سروده بودی،برساند و

آنگاه که شبنم نگاهت بر مس وجودم چکید به چشم خودم دیدم طلا شدن دل شکسته

ام را که گویی هنوز دوری دستانت را باور نکرده بود و هنوز به یاد دارم تلالو قطرات انتظارم

را در سکوت نگاهی که جنون دستان خسته ام را باور نداشت.

تو راهنوز به ياد دارم؛انگار تپش نگاه منتظرم طنين صدايت را به دست فراموشي نسپرده،

انگار كبوتري كه روي پرچين خيالم نشسته بود،اين بار ضربان احساسم را مي شنود زيرا

با شنيدن صداي نفس نفس زدن قلمم دانست كه "دلتنگي انگشتان رنجورم" و "تفكر

شاعرانه ام "به سرودن غزلواره ترين احساس مي انجامد و چه زيباست لحظه اي كه ابرها

مي گريند وچتر نگاهت سايه سار چشمانم مي شود تا مبادا بغض سكوتم در التهاب

لحظه هاي جدايي بشكند و گونه هايم بار ديگر تر شوند از احساس بي تو بودن،از اشكي

كه جنونم را در يك غروب دلگير پاييز فرياد مي زند...


موضوعات مرتبط: غزلواره ترين احساس
[ دوشنبه 1389/12/09 ] [ 15:37 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                             انا المهدي

آقا نگاه كن به من دل غمين،نگاه                          آلوده گشتم و شده ام غرق در گناه

آقاي من صداي نفس هاي مرگ من                      مي آيد و به تو نرسيدم هنوز ، آه

مي آيي از كدام زمين،ازكدام سو                          سال هزارو سيصدو چند وكدام ماه؟

آقا زمانه منتظر توست ، العجل                             بگشاي پرده از رخ و بنما هلال ماه

وقتي نمانده بهر دعاي فرج،پر است                      ساعاتمان ز خواب و خور و غفلت ورفاه

ماجاي تو به اين وبه آن دل سپرده ايم                   از كاه كوه ساخته ايم و ز كوه كاه

يابن الحسن؛صداي اناالمهدي ات رسد                  كو گوش دل كه بشنود اين نغمه،گاه گاه

[ شنبه 1389/08/01 ] [ 14:28 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                 میهمانی آلاله ها

می خواهم از شهید بگویم، ازایثار، ازاستقامت.می خواهم قطره ای باشم که از 

 اقیانوسی بی کران می گوید.می خواهم صادقانه بگویم از لحظه ای که دستی بر

خاک می افتد یا گلوله ای عاشقانه بر پیشانی یک رزمنده بوسه می زند.

می دانم شهید در قالب واژه های بی روح نمی گنجد ولی می نویسم تا التیامی

باشد بر جراحت روح زخم خورده ام و احساسی که در وجودم جان سپرده.

می نویسم که تا همیشه به یاد داشته باشم  که نوشتنم را،عشق ورزیدنم را،آرامشم

 را و در یک کلام بودنم را وامدار پرپر شدن لاله هایی هستم که ملکوتی تر از

 ملائک بودند،می نویسم تا قلمم بهانه ای برای گریستن داشته باشدو می نویسم تا

یادم بماند شهیدانی را که گمنامی نام و نشانشان شد.

می خواهم از شهید بگویم که با شهادت ردای جاودانگی پوشید و به بشریت آموخت

 که می توان عشق را زیر رگبار گلوله یا در میان خاک و خون نیز حس کرد.

می خواهم از آن شبی بگویم که پیکر پاک شهیدی روی دستان کرخه تشییع می شد،

از آن شبی که همهمه ی گلوله ها وخمپاره ها در سکوت شب گریه های رزمنده ای

نوجوان محو می شد،از همان شبی که رزمنده ها مست وصال بودندو دلتنگ همرزمان

 و همسنگرانشان.چه شبهایی بود!چه قنوتهای معطری!چه سجده های شورانگیزی!

چه لطافتی داشت مناجاتهای نیمه شب!اشکهای رزمندگان اکسیر حیات بود و رمز جاودانگی.

اکنون که قلمم عجول و سر به زیر به روی کاغذ سفید می دود تمام وجودم پرمی کشد به

 دشت شقایق ها,به شلمچه,فکه,جزایر مجنون,به سرزمین استخوانهای بی پلاک,

سرزمینی که قدمگاه عاشقان بود،قدمگاه شهیدان.به سرزمینی که سکوی پرواز راهیان

نور بود.سرزمینی که خاک بود و برتر از افلاک شد.

خودم را در عملیات خیبر حس می کنم,در جزایر مجنون.دستی را می بینم که آسمانی شده,

دستی که خونین میان سیم خاردارها افتاده،به گمانم این همان دستی است که نیمه شب ها

 به سوی آسمان دراز می شد,همان دستی که زمین وآسمان را به هم می دوخت واکنون به

 دست خدا گره خورده است!و پایی را می بینم که به روی مین جامانده است و خاکریزی

که این سویش نور است و سجاده و دلهایی لبریز از عشق و آن سویش سیاهی و نفرت و

 رزمنده ای را می بینم که وصیت می نویسد برای آیندگان,برای من و تو,از روشنایی

 می نویسد,ازنور,شاید هم من و تو را به میهمانی آلاله ها فرا می خواند و رزمندگانی

 را می بینم که ماه به نورانیتشان غبطه می خورد و من همچنان صبور وآرام می نویسم.

از مادرانی که جگرگوشه هایشان را با آب و آینه و قرآن بدرقه کردند می نویسم و از

جوانانی که مرگ را به سخره گرفتند.

آری,می خواهم قطره ای باشم که از اقیانوسی بی کران می گوید,می خواهم از شهیدبگویم.

[ چهارشنبه 1389/02/15 ] [ 16:4 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
قطعه ی زیر هدیه ای است به روح بلند و ملکوتی سردار خیبر،شهید حاج محمد ابراهیم همت.

بارالها،به من لیاقتی عطا کن تا همتت را بشناسم.می دانم نمی توانم همت گونه باشم اما اگر تو دستم را بگیری می توانم او را بشناسم.

بارالها،نگاه همت،لبخند همت،تواضع همت وآرامشی که نگاه دوخته شده اش به تورا هزاران بار زیباتر کرده را به من بشناسان تا قطره ای باشم از دریای بی کران همت تو.

بارالها،مپسند که طنین صدای حاج همت در پیچ وخم های زندگی روز مره مان گم شود و موانعی که خود در پس این راه بنا کرده ایم،صدای حاج همت را به دوردست برد.

بارالها،این سردار بی سر،سر داد تا ما امروز سروسامانی داشته باشیم.پس کجاست این سامانی که هزاران همت رفتند تا بیاید ولی نیامد.شاید نخواستیم که بیاید،شاید من حاج همت را فراموش کرده باشم،شاید آرمان همت را حقیر شمرده باشم ولی بدون شک خود حقیرتر از آن هستم که بتوانم به آرمان او بیندیشم.

بارالها،تو را به اشک های نیمه شب این اسوه ی شجاعت،نماد ایثار وتندیس عشق قسمت می دهم بگذار لحظه ای با نگاه همت تو را ببینم،با دستهای همت تو رالمس کنم،باتفکر همت به تو بیندیشم ،با احساس همت تو را دوست داشته باشم وبا پای همت به سوی تو روانه شوم.

محبوب من،معبودمن،خالق من،کمکم کن که چون همت زیبا زندگی کنم،عاشقانه تو را بخوانم ولحظه ای که به سوی تو می شتابم ملکوتی تر از ملائک پرواز کنم  و من نیز چون او که هستی را در نیستی برای تو یافت ،نیست شوم تا هستی بیابم/.

                                                                     روحش شاد و یادش گرامی

[ چهارشنبه 1389/02/15 ] [ 14:46 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
شعری که پس از ظهور منجی عالم بشریت آقا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)خواهم خواند،إن شاءالله.

                                             روشنی شبها

مژده ای دوست که صاحب نفسی پیداشد           دل جمعی زتماشای رخش شیدا شد

آمد وشور وشعف در دل عشاق افکند                  آمد وغلغله ای در دو جهان برپا شد

نگهی چون که در این دیر خراباتی کرد                  گنه جمله عصیان ز حق رسوا شد

چشم دل، سوی رخ چون قمرش را بیند                 چشم "بی نا"ی سر از دیدن او"بینا"شد

شد مسیح از ملکوت وبه زمین پای نهاد                آمد ومقتدی اش این گل بی همتا شد

این خرابات عدم زنده شدو جان بگرفت                 گیتی از یمن قدومش صغری نوپا شد

از دم گرم ومسیحایی او هر دم شد                    شاخه ای سبز ورخش روشنی شبها شد

گفتمش ای که جمالت مثل قرص مه است            از چه ابر آمد و این ماه تو ناپیدا شد

گفت من نزد شما بودم و این ابر که بود                جمله عصیان شما بود و حجاب ما شد/.

                                                                                        به امید لحظه ی ظهور

[ شنبه 1388/11/24 ] [ 20:40 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                      قنوت ابری

دلم گرفته وشعرم شبیه باران است              غزل که نه٬دوسه سطری سخن به یاران است

دلی گرفته و شعرو دو چشم بارانی              وشاعری که زکارزمانه حیران است

کدام واژه سرآغاز حرف من باشد                درون سینه باران سخن فراوان است

حکایت من دلخسته نقل دلتنگی است             حکایت من از این فصل برگ ریزان است

تهی شده دل انسان زعشق حضرت عشق      وعشق های دروغین برای جبران است

کسی به فکر غم دیگران نمی افتد                 یکی فسرده و غمگین٬ یکی غزلخوان است

یکی تهی ز غم پول و غرق ثروت پوچ         یکی گرسنه شب وروز در پی نان است

شکستن دل مظلوم کار آسانی است               بگیر دست ویقین دان که کار مردان است

در این زمانه که بازار عاشقی سرد است       در این زمانه که انگار قحط ایمان است

خدا کند که" شهیدان" زیادمان نروند              وگرنه نقطه ی آغاز خط پایان است

"شهید"٬واژه ی سرخی میان آتش وخون       همان که دین ووطن نزد اوبه ازجان است

همان کسی که جهان باتمام وسعت خود         برای چشم خدابین او چو زندان است

شده سر من وتو گرم حضرت شیطان          گنه برای من وتو چقدر آسان است

زمان برای مناجالت با خدا اندک                 چه ناسپاس وستم پیشه نسل انسان است

کجاست منجی شبهای تار ٬یارکجاست؟        کجاست او که بهاری پس زمستان است؟

ستون ارض وسماء٬آرزوی منتظران          همان کسی که خود آیه های قرآن است

همان کسی که میان قنوت ابری خویش         شبانه بهر گناهان شیعه گریان است

بنال شاعر دلخسته از گناهانت                   که گونه های گل فاطمه تر از آن است

ببار٬ناله بزن٫اشک غم به دامن ریز            بخوان دعای فرج را٬غزل پریشان است/.

                                                                                           آذر ماه ۱۳۸۸

[ شنبه 1388/11/17 ] [ 11:35 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
  تقدیم به کسی که عشق رابه من آموخت و نفس کشیدنم به بهانه ی انتظار اوست...

                                    

                               گونه های نمور

 به کوچه های عبورت سلام دلبر من                به لحظه های حضورت سلام دلبرمن

به هر که نام تو را عاشقانه می خواند              به عاشقان ظهورت سلام دلبر من

اگرچه سیرت وصورت تورایکی است ولی       تو رابه سیرت وصورت سلام دلبر من

چقدر صبرتو زیباست ای تبلور صبر              به قلب پاک وصبورت سلام دلبر من

به اشک نیمه شبت صد هزار بار درود            به گونه های نمورت سلام دلبر من

سلام بر تو که مشتاق شیعیان هستی                به اشتیاق وسرورت سلام دلبر من

غروب جمعه که چشم انتظار ودلتنگم               دهم سلام به رویت٬سلام دلبر من

خداکند  که  بیایی٬ هنوز  منتظرم                    و تا زمان ظهورت سلام دلبر من/.

[ چهارشنبه 1388/10/30 ] [ 12:29 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
                                   ستاره دنباله دار

  گفتم شهید وشعر وغزل بیقرار شد             گفتم شهید وگریه چه بی اختیار شد

  گفتم شهید وچیز دگر هم نگفته ام                اما همان شهید که گفتم ٬ بهار شد

  در جبهه بوی یار وتمنای یار بود              آری٬ شهید مست  تمنای یار شد

  گفتم شهید وشعرمن خسته باز هم               در حیرت از تداوم این اعتبار شد

  هرجا که پیکری زشهیدی فتاده بود            آنجا پس از گذشت زمان لاله زار شد

  گفتم شهید وگفته ای وگفته می شود             این واژه چون ستاره دنباله دار شد

  هستم اگر زپیکر او قطعه ای نماند             هستی٬ اگر پلاک  ز او یادگار شد

  گفتم شهیدوجسم ودل وروح خسته ام           امیدوار رحمت  پروردگار شد

  آری شهید رفت وبه مقصود خود رسید        سهم من وتو هاله ای از انتظار شد

  گفتم شهید وحک شده درذهن من هنوز        این واژه در تفکر من ماندگار شد/.

 

 

[ جمعه 1388/09/27 ] [ 21:19 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
تقدیم به شیرمردان ۸سال دفاع مقدس و رزمندگانی که با خون پاک خود درخت انقلاب را آبیاری کردند.


                                     آرامگاه عارفانه

 آن شب جنون ماشه ها بی انتها بود                    دستان سرد شب مزار لاله ها بود

 تکبیر صدها لاله در افلاک پیچید                      گویا فلک با ذکر آنها هم صدا بود

 مردان بی طاقت برای پرگشودن                       پروازشان گویا به سوی عرشیا بود

 انگار دلتنگ ملائک گشته بودند                       در راه عرش از هر شهیدی ردپا بود

 معراج گل٬ شبنم چکان٬ تصویری از عشق          آن شب شلمچه شاهد پروازها بود

 تشییع گل را روی دست کرخه دیدم                    تهلیل گویان از پی اش دلهای ما بود

 دیدم جوانی را که حرف از عشق می زد             آن عشقبازی ها٬سر انجامش خدابود

 فهمیده ها٬جان رابه جانان می فروشند                جان از تن مردان با ایمان جدا بود

 یک نوجوان پاک از نسل سیاوش                      او مرد جنگ و عاشق آلاله ها بود

 فریاد مرگ آلود کرکس ها در آن شب                خصمانه و گم در سکوت گریه ها بود

 در دل امید جنت و دیدار محبوب                       بر روی لبها رمز یا خیرالنساء بود

خون می چکید ازسینه تبدار آن شب                  آن خون جنون اشک شب زان ماجرا بود                 

  بغض عطش در سینه رزمنده گم شد                  آن روز عاشورا و آنجا کربلا بود

 دیدم که تیری بوسه بر پیشانی ای زد                 آن بوسه دادن ها در آن شب بارها بود

 انگار غوغای مسلسل ها برای                         بوسیدن پیشانی رزمنده ها بود

 

 درکرخه خون عشق تاهمواره جاری است           عشقی که پاک و ساده و بی ادعا بود

 امروز در تابوت سبز عشق دیدم                       یک استخوان افتاده از دستی جدا بود

 دستی که روزی درقنوتش گریه می کرد             امروز خندان از گذشت سالها بود

 آری٬شلمچه روزگاری غرق خون شد                خاکی که با خون٬با شهیدان آشنا بود

 ای خاک ٬ ای آرامگاه عارفانه                         آن پیکری کاندر تو خفته جان ما بود

 اکنون شلمچه رازها در سینه دارد                     گهواره ای کارامگاه سایه ها بود

 آری٬پلاکی کاندرون خاک خفته است                 روزی نشان عشق روی سینه ها بود

 ای دل٬چنین محزون و سردرگم چرایی               آن پر کشیدن ها در آن شب پر بها بود/.

[ دوشنبه 1388/09/23 ] [ 21:11 ] [ علیرضا بیاتانی ] [ ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

لینک دوستان
امکانات وب
<-BlogAndPageTitle-> "> - <-BlogDescription->"> ,<-BlogId->, Blog, Weblog, Persian,Iran, Iranian, Farsi, Weblogs">
ایران رمان